'معمای ايران'

• روزنامه شيکاگو تريبيون در سرمقاله امروز (11 ژانويه) خود با عنوان "معمای ايران" با اشاره به تصميم دولت آمريکا در تابستان سال ۲۰۰۲ (۱۳۸۱) به قطع اميد از انجام اصلاحات بوسيله محمد خاتمی و طرفدارانش در مجلس ايران، آن را تصميمی "پيشگويانه" خوانده است، زيرا به گفته اين روزنامه، "گذشت زمان ثابت کرد که خاتمی سياستمداری بسيار محافظه کار است که به عهد و قرار خود به تأمين آزادی های بيشتر برای مردم ايران وفا نمی کند."

شيکاگو تريبيون برای اثبات اين ادعا به اظهارات چند هفته اخير آقای خاتمی در مورد اين که "برای جلوگيری از ايجاد اغتشاش و حفظ نظام اسلامی تسليم خواسته های روحانيون محافظه کار شده"، اشاره کرده و نوشته است "حفظ نظام حاکم در نظر ميليونها ايرانی خواهان آزادی های بيشتر تراژدی به حساب می آيد. اين افراد که بسياری از آنها کمتر از ۳۵ سال سن دارند، عمدتا خاتمی را به اين دليل دو بار به رياست جمهوری برگزيدند که به چالش با روحانيون جابر برخيزد و نه اين که از در تسليم با آنها درآيد."

"بسيارقوی تر از سه سال پيش"

به نوشته شيکاگو تريبيون" روحانيون حاکم اينک نسبت به سال ۲۰۰۲، بسيار قدرتمندتر شده اند؛ در انتخاباتی بحث برانگيز اصلاح طلبان را شکست دادند و سلطه خود بر کشور را محکم تر کردند؛ مخالفان سياسی خود را به دان انداختند؛ روزنامه ها را توقيف کردند و برای آنکه طرح های خود را جهت ساختن سلاح اتمی به عنوان سپر دفاعی در قبال حمله آمريکا با سرعت عملی کنند، دروغ گفتند و فريبکاری کردند."

شيکاگو تريبيون سپس نوشته است که اگر چه تصميم جورج بوش در مورد آقای خاتمی درست بود، شواهدی در دست نيست که نشان دهد آمريکا برای وفای به عهد خود در حمايت از دانشجويان اصلاح طلب اقدام کرده باشد، و اگر کاری کرده است، به نتايجی رسيده باشد.

شيکاگو تريبيون درادامه با اشاره به گفتگوهای جاری ايران و سه کشور اصلی اتحاديه اروپا بر سر برنامه های اتمی ايران می نويسد آمريکا نتوانسته است اروپايی ها يا ساير کشورهای جهان را با خود در تهديد ايران به تحريم اقتصادی و بازرگانی همراه سازد.

پيشنهادهای کميته خطر موجود

به نوشته شيکاگو تريبيون هستند آمريکايی های صاحب نفوذی که از دولت اين کشور می خواهند تغيير روش دهد و شيوه های جديدی را در مقابله با ايران بيازمايد.

نمونه ای از اين افراد، به نوشته شيکاگو تريبيون، در "کميته خطر موجود" متشکل شده اند که در ميان آنها ديپلمات ها، بلندپايگان سياسی پيشين، پژوهشگران و محققان موسسات پژوهشی به چشم می آيند. به نوشته شيکاگو تريبيون اين افراد که در ميان آنها اشخاصی چون نيوت گينگريچ، رئيس پيشين مجلس نمايندگان و سناتور جو ليبرمن به چشم می خورند، اخيرا در گزارشی خواهان به کارگيری روشهای مسالمت آميز برای تغيير رژيم در ايران شده اند.

روشهای پيشنهادی

شيکاگو تريبيون از ميان پيشنهادهای اين کميته به اين موارد اشاره کرده است: بازگشايی سفارت آمريکا در ايران و از سرگيری روابط ديپلماتيک؛ افزايش مجاری دسترسی مردم ايران به اطلاعات از طريق شبکه های تلويزيونی، راديو و اينترنت؛ سازمان دادن به مبادلات فرهنگی، دانشگاهی و حرفه ای بين دو کشور؛ جمع آوری عليه آيت الله خامنه ای برای محاکمه در دادگاهی بين المللی، و بالاخره استفاده از تحريم های "هوشمندانه" که به صادرات و واردات تحت کنترل روحانيون حاکم لطمه وارد سازد.

شيکاگو تريبيون نوشته است شايد بتوان از شيوه ای که آمريکا برای برقراری مجدد روابط با ليبی به کار بست، درس گرفت. ولی معمر قذافی، رهبر ليبی، زمانی راضی به همکاری با آمريکا شد که کشورش سالها تحت فشار تحريم ها قرار داشت. به نوشته شيکاگو تريبيون اين امر در مورد ايران صدق نمی کند، زيرا مذاکره کنندگان اروپايی به ايران وعده می دهند بدون آن که وعيد هم بدهند.

شيکاگو تريبيون در پايان نوشته است: "ايران معماست ولی می توان برای آن پاسخی يافت. مردم ايران بشدت از رژيم حاکم بر اين کشور ناراضی اند. بهترين راه برای تشويق و حمايت از اصلاحات در ايران اعمال فشارهای اقتصادی بيشتر است تا بدين ترتيب اين کشور به همکاری با جهان واداشته شود."

بي بي سي