ياران چه غريبانه رفتند از اين خانه

به عبارت دیگر، در حالی که ایران به عنوان کشوری تک محصولی، هنوز پس از گذشت 26 سال از پیروزی انقلاب، عمده درآمدش متکی بر صدور نفت است، فرایند فرار مغزها، مهاجرت یا صدور نخبگان یا هر اسم دیگری که بر این پدیده‌ی تلخ بگذاریم، تامل برانگیز است.
آش به قدری شور شده که چندی قبل تلویزیون طی گزارشی با حضور برخی اساتید و نخبگان علمی به بررسی این موضوع پرداخت. لُب کلام این برنامه این بود که شرایط به گونه‌ای است که دانشجو از بدو ورود به دانشگاه، در فکر رفتن است.
این در حالی است که سالهاست دولت، سیاست جذب نخبگان و دعوت از ایرانیان مقیم خارج از کشور را در دستور کار خود قرار داده، دستگاه‌های مختلف هر یک به تناسب دفتری جهت جذب نخبگان درون خود تشکیل داده‌اند. ولی تصور نمی‌کنم هیچ کدام غیر از کاریابی برای جمعی در داخل و ایجاد دفتر و دستکی، کارنامه‌ی چندان مثبتی در جذب نخبگان طی سالهای گذشته از خود به یادگار گذاشته باشند. تصور می‌کنم خوب است آقایان به جای این دفاتر، دفاتری برای بررسی پدیده‌ی مهاجرت نخبگان تشکیل دهند که به نحو فزاینده‌ای رو به فزونی است.
به هیچ وجه درصدد چرایی این پدیده نیستم؛ چرا که آن را که عیان است چه حاجت به بیان است. فقط وقتی به اطراف خود نگاه می‌کنم؛ به خانواده، به دوستان، به اطرافیان و آشنایان، به کسانی که عشق به ایران و خدمت در کشور تنها دغدغه‌ی آنها بود، آنها که علاقه‌مند به ماندن تحت هر شرایطی بودند و حالا یکی‌یکی بار سفر بسته‌اند و یا در حال بستن بار سفرند، دریغ می‌خورم که پس کی کسانی که موجب این وضعند به خود می‌آیند و برای شرایطی که پدید آورده‌اند اندیشه می کنند؟

جمیله کدیور: سایت مکتوب