مگر رفراندوم رای دادن نیست؟
در شرایط فعلی هر چه به انتخابات نزدیکتر میشویم, مسئله تحریم انتخابات هفتم و تفاضا برای اجرای رفراندوم بیشتر میشود. در این میان اقتدارگرایان مثل" جن از بسم الله " از رفراندوم می ترسند, چون بخوبی می دانند که به مافیای آنان خاتمه خواهد داد. انها تا انجاییکه در توان دارند تلاش میکنند به شیوه های مختلف از تهدید و ارعاب گرفته تا استفاده از قانون وشریعت جلو طرح رفراندوم را بگیرند. البته دراین رابطه انها تنها نیستند, بخش وسیعی از اصلاح طلبانی که در قدرت هستند, بشکلی با طرح رفراندوم مخالفت میکنند. انها چنان وانمود می کنند که انگار رفراندوم رای دادن نیست.
اقای بهزاد نبوی نایب رییس مجلس میگوید:"اگر مردم با صندوق هاي رأي يعني اصلاحات قانوني، مسالمت آميز و تدريجي قهر كنند، تنها دو راه پيش رويشان است، یک انقلاب دو امید به دخالت خارجی". یعنی فقط رای دادن و شرکت در انتخابات مجلس, "قانونی" و " مسالمت آمیز" است. گویا رفراندوم غیر قانونی وخشونت امیز است. ضمناً هر راه حل دیگری بجز انچه آقای نبوی پیشنهاد میکنند , "انقلاب" یا "امید به دخالت خارجی"است. دقیقاً به همان شیوه اقتداگرایان به بهانه " دخالت خارجی" مردم را از انقلاب میترساند. شاید هم خبرهای گرجستان را هنوز نخوانده اند! که اگر رفروم نتیجه نداشته باشد, مردم " رفولوشن" یا بذeول آقای جلای پور" اصقلاب" خواهند کرد, بدون اینکه خونی ریخته شود. ایشان اضافه میکند: "بعید می دانم مردم ما هیچ یک از این زند و را قبول داشته باشد". به نظر ایشان مردم باید به مجلس بی یال و دمی رای بدهند که حتی نتوانسته یک طرح یا یک لایحه اساسی را ازکانال شورای نگهبان عبور دهد.
من نمی خواهم به تحلیل ها زنی طولانی وخسته کننده دررابطه با تحریم انتخابات و مزایای رفراندوم بپردازم, فقط به فاکت های مشخصی بسنده میکنم که ببینیم مردم و اپوزیسیون در چه شرایطی هستند وچگونه باید ازاین فرصت برای مبارزه با استبداد وپیشبرد دموکراسی استفاده کرد.
حدود 15 ماه پیش هنگامیکه گزارش نظرخواهی از مردم توسط موسسات تحقیقاتی آقای عباس عبدی و دوستانش ارایه شده بود, حاکی ازتغییرات سریعی دررابطه با خواسته های مردم بود. به همین خاطر اقتدارگرایان بلافاصله خطر را متوجه شدند و عبدی ودوستانش را به محاکمه کشیدند. در آن شرایط طرح خروج از حاکمیت آقای عبدی بهترین تصمیم سیاسی در چارچوبه اصلاح طلبان حکومتی جهت فشار بر اقتدارگرایان بود. این طرح کاملاً مبتنی برروش های سیاسی مدرن وبراساس داده های اطلاعاتی بود, زیرا معادلات درجهت رشد مخالفت با شرایط آن روز بود. البته بجز عده ای محدود از اصلاح طلبان که مایل بودند تغییرات اساسی در نظام سیاسی انجام گیرد, انتظار چنین حرکت سیاسی درظرفیت عمومی اصلاح طلبان یافت نمی شد. همچنانکه امروز نیز بخش وسیعی از انهااز طرح رفراندوم اکراه دارند.
اگر امروز بخواهیم داده های موسسات تحقیقاتی آن زمان را مرور کنیم, امارها چنین بود: بین پنجاه تا پنجاه وپنج درصد از مصاحبه شوندگان خواهان ادامه اصلاحات بودند. حدود سی تا سی وپنج درصد خواهان تغییرات اساسی در نظام سیاسی و بین پنج تا هفت درصد طرفدار اقتدارگرایان بودند. اما نکته ای که خیلی مهم بود که ماهانه حدود دو درصد به کسانیکه خواهان تغییرات اساسی بودند, اضافه می شد. با توجه به اینکه اصلاح طلبان در روش خود شکست خورده و مردم بیش از پیش از انان ناامیدتر شده اند, امروز باید حدود سی درصد به میزان کسانیکه خواهان اصلاحات اساسی هستند, اضافه شود. در واقع اگر یک نظرخواهی مجدد صورت گیرد, بیش از هفتاد درصد ازمردم خواهان تغییرات اساسی هستند.
شاید این اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی باشد که اکثریت مردم مخالف آن هستند. نیروهای اپوزیسیون نباید این فرصت طلایی را به راحتی از دست بدهند. زمزمه تحریم انتخابات از طرف مردم با توجه به انتخابات شوراها بهترین شرایط را برای طرح رفراندوم پیش آورده است. در مدت 3 ماه آینده باید تمام انرژی اپوزیسیون صرف روش های سیاسی شود که رفراندوم را به رژیم تحمیل کنند. انچه مسلم است شرایط از هر لحاظ آماده است:
- اکثریت مردم موافق رفراندوم هستند.
- رفراندوم قانونی ترین روش برای نجات از انسداد سیاسی موجود است.
- جنبش دانشجوی از طرح رفراندوم حمایت میکند.
- رفراندوم مسالمت آمیزترین شکل گذار به دموکراسی خواهد بود.
- برای اولین بار اکثریت نیروهای اپوزیسیون جمهوری اسلامی از نیروهای چپ وملی گرفته تا سلطنت طلبان ومشروطه خواهان با طرح رفراندوم موافق هستند.
- نیروهای ملی مذهبی و بخشی از اصلاح طلبان پی گیر با چنین طرحی مخالفت نخواهند کرد.
- شعار رفراندوم, به عنوان یک حق طبیعی در جامعه جا افتاده است.
در واقع اگر بدقت نگاه کنیم بجز اقتدارگرایان و بخشی از اصلاح طلبان که به قدرت چسبیده اند, بقیه مردم برای رفراندوم امادگی دارند. اپوزیسیون برای یک چهارم قرن منتظر چنین روزی بوده است,از فرصت باید بخوبی استفاده کرد.
مگر رفراندوم رای دادن نیست؟
در شرایط فعلی هر چه به انتخابات نزدیکتر میشویم, مسئله تحریم انتخابات هفتم و تفاضا برای اجرای رفراندوم بیشتر میشود. در این میان اقتدارگرایان مثل" جن از بسم الله " از رفراندوم می ترسند, چون بخوبی می دانند که به مافیای آنان خاتمه خواهد داد. انها تا انجاییکه در توان دارند تلاش میکنند به شیوه های مختلف از تهدید و ارعاب گرفته تا استفاده از قانون وشریعت جلو طرح رفراندوم را بگیرند. البته دراین رابطه انها تنها نیستند, بخش وسیعی از اصلاح طلبانی که در قدرت هستند, بشکلی با طرح رفراندوم مخالفت میکنند. انها چنان وانمود می کنند که انگار رفراندوم رای دادن نیست.
اقای بهزاد نبوی نایب رییس مجلس میگوید:"اگر مردم با صندوق هاي رأي يعني اصلاحات قانوني، مسالمت آميز و تدريجي قهر كنند، تنها دو راه پيش رويشان است، یک انقلاب دو امید به دخالت خارجی". یعنی فقط رای دادن و شرکت در انتخابات مجلس, "قانونی" و " مسالمت آمیز" است. گویا رفراندوم غیر قانونی وخشونت امیز است. ضمناً هر راه حل دیگری بجز انچه آقای نبوی پیشنهاد میکنند , "انقلاب" یا "امید به دخالت خارجی"است. دقیقاً به همان شیوه اقتداگرایان به بهانه " دخالت خارجی" مردم را از انقلاب میترساند. شاید هم خبرهای گرجستان را هنوز نخوانده اند! که اگر رفروم نتیجه نداشته باشد, مردم " رفولوشن" یا بذeول آقای جلای پور" اصقلاب" خواهند کرد, بدون اینکه خونی ریخته شود. ایشان اضافه میکند: "بعید می دانم مردم ما هیچ یک از این زند و را قبول داشته باشد". به نظر ایشان مردم باید به مجلس بی یال و دمی رای بدهند که حتی نتوانسته یک طرح یا یک لایحه اساسی را ازکانال شورای نگهبان عبور دهد.
من نمی خواهم به تحلیل ها زنی طولانی وخسته کننده دررابطه با تحریم انتخابات و مزایای رفراندوم بپردازم, فقط به فاکت های مشخصی بسنده میکنم که ببینیم مردم و اپوزیسیون در چه شرایطی هستند وچگونه باید ازاین فرصت برای مبارزه با استبداد وپیشبرد دموکراسی استفاده کرد.
حدود 15 ماه پیش هنگامیکه گزارش نظرخواهی از مردم توسط موسسات تحقیقاتی آقای عباس عبدی و دوستانش ارایه شده بود, حاکی ازتغییرات سریعی دررابطه با خواسته های مردم بود. به همین خاطر اقتدارگرایان بلافاصله خطر را متوجه شدند و عبدی ودوستانش را به محاکمه کشیدند. در آن شرایط طرح خروج از حاکمیت آقای عبدی بهترین تصمیم سیاسی در چارچوبه اصلاح طلبان حکومتی جهت فشار بر اقتدارگرایان بود. این طرح کاملاً مبتنی برروش های سیاسی مدرن وبراساس داده های اطلاعاتی بود, زیرا معادلات درجهت رشد مخالفت با شرایط آن روز بود. البته بجز عده ای محدود از اصلاح طلبان که مایل بودند تغییرات اساسی در نظام سیاسی انجام گیرد, انتظار چنین حرکت سیاسی درظرفیت عمومی اصلاح طلبان یافت نمی شد. همچنانکه امروز نیز بخش وسیعی از انهااز طرح رفراندوم اکراه دارند.
اگر امروز بخواهیم داده های موسسات تحقیقاتی آن زمان را مرور کنیم, امارها چنین بود: بین پنجاه تا پنجاه وپنج درصد از مصاحبه شوندگان خواهان ادامه اصلاحات بودند. حدود سی تا سی وپنج درصد خواهان تغییرات اساسی در نظام سیاسی و بین پنج تا هفت درصد طرفدار اقتدارگرایان بودند. اما نکته ای که خیلی مهم بود که ماهانه حدود دو درصد به کسانیکه خواهان تغییرات اساسی بودند, اضافه می شد. با توجه به اینکه اصلاح طلبان در روش خود شکست خورده و مردم بیش از پیش از انان ناامیدتر شده اند, امروز باید حدود سی درصد به میزان کسانیکه خواهان اصلاحات اساسی هستند, اضافه شود. در واقع اگر یک نظرخواهی مجدد صورت گیرد, بیش از هفتاد درصد ازمردم خواهان تغییرات اساسی هستند.
شاید این اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی باشد که اکثریت مردم مخالف آن هستند. نیروهای اپوزیسیون نباید این فرصت طلایی را به راحتی از دست بدهند. زمزمه تحریم انتخابات از طرف مردم با توجه به انتخابات شوراها بهترین شرایط را برای طرح رفراندوم پیش آورده است. در مدت 3 ماه آینده باید تمام انرژی اپوزیسیون صرف روش های سیاسی شود که رفراندوم را به رژیم تحمیل کنند. انچه مسلم است شرایط از هر لحاظ آماده است:
- اکثریت مردم موافق رفراندوم هستند.
- رفراندوم قانونی ترین روش برای نجات از انسداد سیاسی موجود است.
- جنبش دانشجوی از طرح رفراندوم حمایت میکند.
- رفراندوم مسالمت آمیزترین شکل گذار به دموکراسی خواهد بود.
- برای اولین بار اکثریت نیروهای اپوزیسیون جمهوری اسلامی از نیروهای چپ وملی گرفته تا سلطنت طلبان ومشروطه خواهان با طرح رفراندوم موافق هستند.
- نیروهای ملی مذهبی و بخشی از اصلاح طلبان پی گیر با چنین طرحی مخالفت نخواهند کرد.
- شعار رفراندوم, به عنوان یک حق طبیعی در جامعه جا افتاده است.
در واقع اگر بدقت نگاه کنیم بجز اقتدارگرایان و بخشی از اصلاح طلبان که به قدرت چسبیده اند, بقیه مردم برای رفراندوم امادگی دارند. اپوزیسیون برای یک چهارم قرن منتظر چنین روزی بوده است,از فرصت باید بخوبی استفاده کرد.