پول هایی که در چاه ریختیم

ایران در برنامه هسته ای خود به روسیه و چین دل خوش کرده بود. ولی حوادث چند روز گذشته نشان داد که یا به بیراهه می رفتیم یا این که به قولی سوراخ دعا را گم کرده بودیم زیرا در آخرین دقایق و لحظات مشاهده شد که تمامی رشته هایمان در این سال ها پنبه شده و نمی توان با طناب مسکو و پکن در چاه رفت.

البته اگر از همان روزهای اول دست اندرکاران و تصمیم گیرندگان اندک اطلاع و آشنایی از روابط و برنامه های جهانی داشتند می توانستند چنین روزی را پیش بینی کرده و به قول معروف تمامی تخم مرغ های خود را در یک سبد نچینند.
عده ای در ایران زمانی که با مخالفت نسبت به نزدیکی بیش از حد به روسیه و چین مواجه می شدند برای توجیه قضیه اعلام می کردند که این دو کشور دارای حق وتو در شورای سازمان ملل بوده و حاضرند از این امتیاز و حق که سال ها از سوی ایران نامشروع عنوان می شد به نفع تهران و برنامه های هسته ای ایران استفاده کنند. اما آنچه در اجلاس لندن و نشست شورای حکام آژانس روی داد به این واقعیت صحه گذارد که از ابتدا به بیراهه رفته ایم.
مشکل اعتمادی نیست که به چین و روسیه شده زیرا بسیاری از مسایل قابل برگشت است ولی آنچه قابل برگشت نیست ورشکستگی بسیاری از تولید کنندگان داخلی، تجار و افراد و شرکت هایی است که به دلیل ورود بی رویه اجناس و کالاهای بنجل چینی که از طریق کانال های خاصی به ایران وارد شد سرمایه خود را بر باد دادند. چند روز قبل اعلام شد که چینی ها در بزرگراه تهران – شمال سرمایه گذاری می کنند و یا قرار است در جاده سازی فعال شوند.
البته آنچه اعلام می شود و به اطلاع مردم می رسد اندکی از هزاران امکانات و پروژه ای است که صرفا به دلیل وعده پوچ پکن در اختیار چینی ها قرار داده شده است. ولی جالب است که در همین حال عده ای شعار استقلال و حفاظت از منافع ملی می دهند. در حالی که اگر به صورت دقیق و کارشناسانه توافق هایی که با روس ها و چینی ها صورت گرفته را موشکافی و بررسی کنیم این واقعیت آشکار خواهد شد که متاسفانه امتیازاتی به این کشورها داده ایم که اگر از همان ابتدا به غربی ها می دادیم امروزه این مشکلات را نداشتیم و موفق تر بودیم.
منبع: خبرگزاری آفتاب نيوز