بیانیه اتحاد جمهوری خواهان ایران به مناسبت آغاز سال تحصیلی ۱۴۰۶ـ ۱۴۰۵ 

برای حق آموزش، صلح و آینده امن کودکان در ایران 

آموزش عمومی ایران امروز علاوه بر مشکلات دیرینه، فقر، نابرابری، بحران‌های اقتصادی با جنگ خانمان سوز و ناامنی نیز روبه‌ شده است. معلمان، دانش‌آموزان و خانواده‌ها بیش از پیش هزینه این شرایط را می‌پردازند. بیانیه‌های اخیر تشکل‌های صنفی فرهنگیان، بخش مهمی از این مشکلات و مطالبات را بازتاب داده‌اند.  

اما مسئله آموزش را نمی‌توان جدا از شرایط عمومی جامعه دید. وقتی منابع انسانی و مالی کشور تحت فشار بحران و جنگ قرار دارد، مدرسه نیز از پیامدهای آن در امان نمی‌ماند. از این منظر، حمایت از آموزش و آینده کودکان، تنها مسئولیت معلمان و وزارت آموزش‌وپرورش نیست، مسئولیتی اجتماعی و ملی است و راه حل های ملی می طلبد  

در شرایط جنگ، فقر و بی ثباتی باید بشود راهی برای وضع بحرانی آموزش و پرورش و وضعیت دانش آموزان یافت و بر این اساس هیات سیاسی اجرایی اتحاد جمهوری خواهان ایران بر نکات زیر تاکید می گذارد.   

۱. حمایت از حقوق معلمان و حق آموزش  

از مطالبات مطرح‌شده از سوی تشکل‌های صنفی فرهنگیان، از جمله برخورداری معلمان از دستمزد متناسب با هزینه زندگی، امنیت شغلی و حقوق صنفی، و نیز مطالبات مربوط به آموزش رایگان، باکیفیت و برابر برای همه کودکان، از جمله آموزش زبان مادری حمایت می‌کنیم. هیچ کودک و خانواده‌ای نباید به دلیل فقر از حق آموزش محروم شود.  

۲. آموزش باید در اولویت سیاست‌گذاری عمومی قرار گیرد  

آموزش، سرمایه‌گذاری برای آینده کشور است و باید در سیاست‌های اقتصادی و بودجه‌ای جایگاهی متناسب با اهمیت آن داشته باشد. افزایش کیفیت مدارس، تأمین نیروی انسانی، ایمنی مدارس، حمایت از دانش‌آموزان محروم و مقابله با ترک تحصیل باید از اولویت‌های جدی کشور باشد.  

۳. پایان جنگ و حرکت به سوی صلح  

جنگ و تنش‌های مستمر، پیش از همه زندگی و آینده مردم و بویژه کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و همین جا ضرورت دارد بگوئیم که کشتار 168 دانش آموز میناب را به عنوان جنایت جنگی محکوم می کنیم. ما همچنین تاکید می کنیم  پایان دادن به جنگ و منازعات نظامی و پیگیری راه‌حل‌های دیپلماتیک برای حل اختلافات، باید در اولویت قرار گیرد. برای تحقق این امر ضرورت دارد ملت ایران جنگ طلبان درون و پیرامون حکومت را مهار بزند. صلح تنها یک مطالبه سیاسی نیست، پیش‌شرطی برای حفظ آموزش، اقتصاد، سلامت و آینده نسل‌های بعدی است.  

۴. بازنگری در اولویت‌های هزینه‌ای کشور  

کشوری که با فقر، کاهش قدرت خرید خانواده‌ها، کمبود معلم، ترک تحصیل و فرسودگی مدارس روبه‌روست، نیازمند بازنگری جدی در اولویت‌های هزینه‌ای خود است. کاهش هزینه‌های نظامی و انتقال منابع بیشتر به آموزش، سلامت، رفاه اجتماعی و توسعه انسانی باید بخشی از این بازنگری باشد.  

۵. آموزش و مدرسه در شرایط بحران  

حتی در شرایط جنگ، آلودگی هوا، بحران انرژی یا سایر بحران‌ها، استمرار آموزش باید تا حد امکان حفظ شود. ایجاد زیرساخت‌های مناسب برای آموزش حضوری و مجازی، حمایت از دانش‌آموزان آسیب‌پذیر و توجه به پیامدهای روانی بحران‌ها بر کودکان باید در دستور کار قرار گیرد.  

۶. آموزش، مسئولیت مشترک جامعه  

حل بحران آموزش تنها بر عهده معلمان و آموزش‌وپرورش نیست. خانواده‌ها، انجمن‌های والدین، دانشگاهیان، دانشجویان، نهادهای مدنی، رسانه‌ها و جریان‌های سیاسی و اجتماعی نیز می‌توانند و باید درباره آینده آموزش عمومی و سرنوشت کودکان نقش و مسئولیت داشته باشند. آموزش عمومی باید به یک مسئله ملی و مورد گفت‌وگوی عمومی تبدیل شود.  

۷. سرمایه انسانی، پایه امنیت و آینده کشور  

امنیت و قدرت پایدار یک کشور تنها با توان نظامی سنجیده نمی‌شود. جامعه‌ای برخوردار از آموزش باکیفیت، اقتصاد سالم، سلامت، رفاه، سرمایه اجتماعی و شهروندانی توانمند، بنیان‌های پایدار امنیت و توسعه را فراهم می‌کند. توجه به کودک و آموزش امروز، سرمایه‌گذاری برای صلح، آزادی، رفاه و آینده ایران است.  

هیات سیاسی اجرایی 
 اتحاد جمهوری‌خواهان ایران 

  ۳مهر  ۱۴۰۵ – ۲۵سپتامبر ۲۰۲۶