تحول از توسل به توسیط
در اوج هیجانات پای صندوقهای رأی در کتابها گشتم تا ببینم در تعریف این انتخابات توسل را با کدام واژهی در صورت مشابه و در سیرت متضاد میتوانم همراه کنم. ناگهان در همان صفحهی فرهنگ دهخدا که از توسل نوشته است به توسیط برخوردم و دیدم که عجب مناسب است این واژه برای بیان این حرفی که من در گلوی گرهبستهی قلم دارم و عجب خلعت مناسبی است برای روحانی از جانب این جسمانی تا بداند که من میدانم.
دهخدا و واژهشناسانی چند در معنی توسیط به نقل از حکیمان خاک خوردهی تاریخ گفتهاند که به میان آوردن یا به میان گذاشتن یا واسطه کردن چیزی یا کسی باشد. پس اگر توسل دست به دامن کسی شدن باشد از برای خواستی و آرزویی و کمکی، توسیط میتواند به میان کشیدن یا به میدان آوردن یا وسیله و واسطه کردن کسی باشد از برای همان خواسته. اگر در توسل مردم به قدرتی روی میآورند در توسیط مردم قدرت میدهند. یعنی اگر رأی مردم به موسوی و احمدینژاد را از جنس توسل ارزیابی کنیم رأی مردم به روحانی از جنس توسیط است و به کلی خاصیت دیگری دارد. اگر کسی موقع انداختن رأی به صندوق موسوی گفت که تو مهم هستی و خودی این قدرت هستی و میتوانی برای من کاری انجام دهی و من با این رأی به تو متوسل میشوم، کس دیگری همین امروز در جریان رأی گیری به آقای روحانی گفت، من مهم هستم و غیرخودی هستم و میتوانم برای خودم کاری انجام بدهم و از این رو تو را هوشیارانه توسیط میکنم یا وسط میگذارم. در این میان جنس رأی من مهم است که در پای گُزیدگان زور ریخته نمیشود و سیری دیگر میپیماید تا که ارادهی مرا بنماید.
از توسل به توسیط در این انتخابات گامی بر شدن بر پلکان آگاهی و زیرکی سیاسی است. گامی که بدون غریزهی سیاسی تعریف و تفهیم آن از عهدهی دائرهالمعارف سیاسی هم برنمیآید. اما آقای روحانی نمیتوانند متوجه آن نباشند. حال خود دانند؛ میتوانند مثل موسوی کمکم بیدار شوند و روی شور و شعور مردم از توسل و تمسک به اشباح هول و هراس و کلیشهبرداری سیاست امام راحل پرهیز کنند و به زدن حرف مردم روی آورند، یا راهی از نوع رفسنجانی را در پیش بگیرند که بدون یک بار اقرار جدی به وجود جنایتی در حکومت خویش و بدون یک فاتحه بر سر قبر آن همه قربانی عصر عظمت خویش به قهرمان اصلاحات بدل میشود و طعم ریاست همزمان چندین نهاد اساسی نظام را با مزهی ریاست چندین نهاد منتقد نظام درمیآمیزد و همزمان هم مهمترین فرد نظام میشود و هم مهمترین فرد منتقد نظام و شیطان را با یک ضربت اصلاحطلبانهی بس مقویتر از انقلاب از عرش به زیر میاندازد.
در این زمینه:
****************
مقالات دیگر از این نویسنده
- تنگه هرمز را بر مشکلات نیفزایید
- «نجات» هم زندانی است!
- انتخاب ایران آزادی و تجدد و دموکراسی است
- روز اول جهنم
- حجاب همچون درفش یک فرهنگ
- موفقیت در گروی ارتباط با حرکت زنده و موثر جامعه
- بدفتاری کلامی در مناسبات سیاسی
- جنگ ویرانگر را آغاز نکنید
- صلح را از دست ندهید!
- اصلاحطلبی و راه غربی
- اصلاح برجام نه! اصلاح نظر مخالفان برجام!
- بگذارید رضا شاه آرام گیرد
- نظام ولایت فقیه نمیتواند موضوع رفراندوم باشد
- در راه آخرین نبرد زیستبومی
- سوسیالیسم و جامعهی پایدار
- ضرورت حمایت از روحانی
- جمهوریخواهی و ولایت فقیه
- در میدان ٨ مارس: با گل نبرد روی شاخهی آزادی
- درود بر آمریکا! درود بر پرچم آمریکا!
- در رفتن هاشمی رفسنجانی
- ولایت فقیه و سعودیگری در حکومت
- کیفر شلاق
- لغو تحریمهای هستهای
- در مذاکرات هستهای بُرد ایران توافق است
- بحران عراق و مواضع متناقض کانونهای قدرت در ایران
- تحول از توسل به توسیط
- حمایت از حرکت امید
- نقض غرض در سخنان «رهبر»