جو بایدن به عنوان چهل و ششمین رئیس جمهور آمریکا سوگند یاد کرد

جو بایدن در مراسمی در برابر کنگره در شهر واشنگتن دی سی، پایتخت، به عنوان رئیس جمهور جدید آمریکا سوگند یاد کرده است.

او در انتخابات سوم نوامبر برنده شد اما دونالد ترامپ رئیس جمهور وقت آمریکا از پذیرش نتایج سر باز زد و اتهام تقلب انتخاباتی را مطرح کرد، اتهامی که مقام های انتخاباتی در سطح ایالت و دادگاه ها رد کردند و گفتند شواهدی برای آن وجود ندارد.

آقای ترامپ روز سه شنبه در پیامی ویدئویی به روی کار آمدن دولتی تازه در روز ۲۰ ژانویه اذعان کرد اما به آقای بایدن تبریک نگفت، با این حال صبح چهارشنبه برای دولت تازه آرزوی موفقیت کرد. او همچنین قول داد که “به شکلی باز خواهد گشت.”

او صبح چهارشنبه با هواپیمای ریاست جمهوری در کنار خانواده اش راهی فلوریدا شد. او که قبلا در نیویورک زندگی می کرد اکنون به ایالت جنوبی فلوریدا نقل مکان کرده است.

در عوض مایک پنس معاون آقای ترامپ در مراسم سوگند جو بایدن حاضر بود.

آقای پنس صبح امروز در مراسم خداحافظی دونالد ترامپ شرکت نکرد و به همین علت حضورش در مراسم تحلیف پررنگ تر بود.

آقای بایدن در سخنرانی بعد از سوگند گفت امروز نه روز پیروزی یک نامزد بلکه “روز چیره شدن دمکراسی است.”

line

کیوان حسینی — بی بی سی

جو بایدن در سخنرانی خود پس از مراسم سوگند تاکید کرد که آمریکا بار دیگر نقش “رهبری” که برای خود در سطح بین‌المللی در نظر گرفته باز می‌گردد؛ نقشی که از جنگ جهانی دوم بر عهده داشته و در دوران چهار سال ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، نادیده گرفته شد. این مهمترین پیام سیاست خارجی جو بایدن، رئیس‌جمهوری جدید آمریکا بود.

آقای بایدن بخش اصلی سخنرانی‌ تاریخی‌اش را در مراسم تحلیف، به اختلافات داخلی جامعه آمریکا اختصاص داد و تلاش کرد با تاکید بر اتحاد، شکاف عمیقی که کشورش با آن روبه‌رو شده را ترمیم کند.

اما این موضوع موجب نشد تا او مساله “غیبت آمریکا” در سطح جهانی را نادیده بگیرد. دکترین سیاست خارجی ترامپ، با اتکا به شعار “اول آمریکا” و ملی‌گرایی ایدئولوژیکش، با همگرایی بین‌المللی و همکاری‌های چندجانبه در سطح جهانی میانه‌ای نداشت.

اما آمریکا دهه‌هاست که در اتحادی استراتژیک با دیگر کشورهای غربی، در سیاست بین‌الملل نقش رهبری برای خود قائل است و به همین دلیل نیز، چه در رقابتهای ژئوپولتیک و چه در کنترل سازمانهای حکمرانی جهانی، همواره در خط مقدم بوده. آمریکای ترامپ از این حضور فعال بین‌المللی عقب‌نشینی کرده بود. آمریکای بایدن اما بار دیگر به همان مسیری بازخواهد گشت که پیش از ترامپ، ضامن منافع واشنگتن بود؛ آمریکای فعال در جهان و مدعی همکاری‌های بین‌المللی.

آنچه سررشته مهم ترین تحولات در واشنگتن پس از انتخابات سوم نوامبر شد یورش هواداران آقای ترامپ به کنگره در روز ششم ژانویه بود؛ روزی که کنگره سعی داشت بر نتایج انتخابات که کالج الکتورال آمریکا در روز ۱۴ دسامبر تصدیق کرده بود مهر تایید بزند.

یک هفته بعد مجلس نمایندگان آمریکا برای دومین بار آقای ترامپ را به اتهام “تشویق به شورش” استیضاح کرد. آقای ترامپ پیش از یورش به کنگره در جمع هوادارانش بار دیگر نتیجه انتخابات را زیر سوال برد و از آنها خواست به طرف کنگره راهپیمایی کنند. با این حال پس از آن خشونت را محکوم کرده است.

باراک اوباما، جورج دبلیو بوش و بیل کلینتون از مهمانان برجسته مراسم سوگند بودند.

دقایقی پیشتر کامالا هریس سوگند یاد کرد. او اولین زن و اولین آفریقایی و هندی تبار است که به این مقام می رسد.

Presentational grey line

ترامپ در ‘انزوا’ واشنگتن را ترک کرد

امیر پیام، بی‌بی‌سی، واشنگتن

عکس‌های مربوط به مراسم ترک کاخ‌سفید از سوی دونالد ترامپ در حالی منتشر شده که برجسته‌ترین چهره‌های شاخص این مراسم تنها اعضای خانواده آقای ترامپ هستند.

نه میچ مک کانل، قدرتمندترین جمهوری‌خواه بعد از دونالد ترامپ، نه کوین مک‌کارتی، رهبر جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان و حتی مایک پنس، معاون آقای ترامپ هم در این مراسم حضور نداشتند.

همه این افراد چند کیلومتر آن طرف‌تر، در اطراف ساختمان کنگره گرد هم آمده‌اند تا ساعتی در مراسم سوگند جو بایدن حاضر شوند.

واقعیتی که اگرچه برای هواداران آقای ترامپ ممکن است خوشایند به نظر نرسد اما همزمان تاکیدی است بر تعهد نظام حکومتی آمریکا به انتقال قدرت بر اساس نتایج آرای مردم این کشور.

به همین علت است که حتی کسانی چون میچ مک کانل که تا چند دقیقه قبل از مراسم تحلیف امروز با تمام توان برابر دموکرات‌ها ایستاد، اکنون ترجیح می‌دهد در طواف گنبد کنگره که خانه مردم و نماد دموکراسی آمریکا است حضور یابد نه در مراسم خداحافظی قدرتمندترین چهره حزب خودش که راس ساعت ۱۲ ظهر امروز به یک شهروند معمولی بدل خواهد شد.

line

گروه کر ارتش سرود ملی آمریکا را اجرا کرد و لیدی گاگا متن سرود را خواند تا مراسم تحلیف رسما کلید بخورد. بعد از آن جنیفر لوپز هم آهنگ معروف “آمریکای زیبا” را اجرا کرد.

با این حال خالی بودن محوطه وسط واشنگتن (موسوم به نشنال مال) در این مراسم کاملا برجسته و سکوت ناشی آن قابل لمس بود.

فضایی که جای آن را حدود ۲۰۰ هزار پرچم آمریکا پر کرده اند تا بزرگداشتی باشد برای قربانیان کرونا.

در این مراسم چند صد میهمان ویژه در صندلی هایی که حدود ۲ متر با هم فاصله داشت نشستند. تصاویری که می‌تواند پیغامش تاکید دولت جو بایدن بر رعایت پروتکل‌های کرونا قلمداد شود.

او گفته به محض وارد شدن به کاخ سفید دستور خواهد داد که ماسک زدن در ساختمان ها و مراکز فدرال اجباری شود.

امروز هم همه میمهانان ماسک بده بودند؛ چه دموکرات و چه جمهوری خواه.

کامالا هریس اولین زن و اولین آفریقایی و هندی تبار است که به معاونت رئیس جمهور می رسد
توضیح تصویر،کامالا هریس اولین زن و اولین آفریقایی و هندی تبار است که به معاونت رئیس جمهور می رسد

سخنرانی بایدن: چیرگی دمکراسی

آقای بایدن که مسن ترین رئیس جمهور آمریکاست در سخنرانی بعد از سوگند بار دیگر چنانکه در ماه های اخیر بارها گفته از لزوم عبور از تبدیل اختلافات سیاسی به جنگ و نفرت و بازگشت به اتحاد سخن گفت.

او گفت: “امروز روز آمریکاست. امروز روز دمکراسی است. روزی برای تاریخ و امیدواری.”

“با عبور از بوته آزمایش قرون، آمریکا محک خورده و با چالش ها روبرو شده. امروز ما نه پیروزی یک نامزد بلکه یک آرمان، آرمان دمکراسی را جشن می گیریم.”

او گفت: “ما بار دیگر آموختیم که دمکراسی ارزشمند است. دمکراسی شکننده است و در این لحظه، دوستان من، دمکراسی چیره شده است.”

او با اشاره به خشونت های روز ششم ژانویه گفت که اکنون آمریکایی ها به عنوان یک ملت “برای انتقال صلح آمیز قدرت چنانکه برای بیش از دو قرن کرده جمع می شوند.”

آقای بایدن در این سخنرانی اصلا به نام دونالد ترامپ اشاره نکرد.

آقای بایدن گفت: “من از روسای جمهور سابق از هر دو حزب که امروز اینجا حاضر شده اند تشکر می کنم.

او گفت که همچنین به جیمی کارتر رئیس جمهور سابق که ۹۶ سال دارد و نتوانست در این مراسم شرکت کند تلفنی صحبت کرده و از خدمات طولانی او به کشور قدردانی کرده است.

لیدی گاگا سرود ملی آمریکا را خواند
توضیح تصویر،لیدی گاگا سرود ملی آمریکا را خواند

رئیس جمهور آمریکا در مورد چالش های دولتش از جمله همه گیری، تغییر اقلیم و ظهور “برتری جویی سفیدپوستی” گفت که با همه این موانع “روبرو خواهیم شد و آنها را شکست خواهیم داد.”

آقای بایدن گفت: “شکاف هایی که ما را جدا می کند عمیق و واقعی هستند – اما تازگی ندارند. این نبردی دایمی است و پیروزی هرگز تضمین نشده است.”

او با اشاره به لحظاتی مانند جنگ داخلی آمریکا گفت “فرشتگان درون ما همیشه چیره شده اند. تاریخ، ایمان و عقلانیت راه اتحاد را نشان می دهند.”

او تاکید کرد که آمریکا باید به عنوان “ایالات متحده” با این لحظه روبرو شود.

آقای بایدن که اکنون راهی کاخ سفید شده قرار است شماری از دستورات ریاست جمهوری از جمله برای بازگشت به توافق اقلیمی پاریس و لغو منع سفر عمدتا از کشورهای مسلمان شامل ایران را شروع کند.

واکنش رهبران جهان به مراسم تحلیف

جوزپه کونته نخست وزیر ایتالیا: “این روزی بزرگ برای دمکراسی است، و (آثار آن) از مرزهای آمریکا خیلی فراتر می رود.”

بوریس جانسون نخست وزیر بریتانیا مراسم تحلیف بایدن و هریس را “گامی به پیش” برای ایالات متحده که “یک دوره پر دست انداز را تجربه کرده” توصیف کرد و گفت که این یک “لحظه بزرگ” برای بریتانیا و آمریکا است که “دستور کار مشترکی دارند.”

هایکو ماس وزیر خارجه آلمان: “حالا وقت یافتن زمینه های مشترک است – دولت تازه آمریکا اشاره کرده که به سازمان بهداشت جهانی و توافق اقلیمی پاریس باز خوهد گشت. ما همیشه موافق نخواهیم بود اما هرگز برای یافتن راه حل ها دست از کار نمی کشیم.”

کریکاکوس میتسوتاکیس: “با حس تازه امیدواری است که منتظر تقویت پیوندها و دوستی میان دو ملت هستیم.”

دونالد توسک رئیس حزب مردم اروپا: “بار دیگر هوای تازه از راه رسید. برای جو و کامالا آرزوی بخت و اقبال می کنم.”

بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل: “منتظر همکاری با شما برای تقویت بیشتر اتحاد میان آمریکا و اسرائیل هستم، تا روند گسترش صلح میان اسرائیل و جهان عرب ادامه یابد و با چالش های مشترک، در صدر آنها تهدید ناشی از ایران، روبرو شویم.”

بی بی سی

******

متن کامل سخنرانی جو بایدن در مراسم ادای سوگند

امروز، روز دموکراسی است

کاخ سفید
واشنگتن دی سی
۲۰ ژانویه ۲۰۲۱

سخنرانی پرزیدنت جوزف ر. بایدن جونیور در مراسم تحلیف
ساختمان کنگره ایالات متحده

آقای رابرتس، قاضی ارشد دیوان عالی؛ خانم هریس، معاون رئیس جمهوری؛ خانم پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان؛ آقای شومر، رهبر دموکرات‌ها در سنا؛ آقای مک کانل، رهبر جمهوریخواهان در سنا؛ آقای پنس، معاون رئیس جمهوری سابق؛ مهمانان برجسته و هموطنان آمریکایی من، امروز، روز آمریکاست. امروز، روز دموکراسی است؛ روز تاریخ و امید، شروعی تازه و عزم است. آمریکا باری دیگر با آزمون دشواری مواجه بود. و آمریکا بر این چالش غلبه کرد. امروز ما پیروزی نه یک نامزد، بلکه پیروزی یک هدف را جشن می‌گیریم: دموکراسی. صدای مردم شنیده شد و خواسته مردم برآورده گشت.

ما باری دیگر پی بردیم که دموکراسی گرانبها و شکننده است. و در این لحظه دوستان من، دموکراسی چیره شده است. (کف زدن حضار)

و حال در این مکان مقدس، جایی که چند روز پیش خشونت سعی کرد در بنیاد کنگره تزلزل ایجاد کند، ما به عنوان یک ملت، ذیل پروردگار، و جدایی‌ناپذیر گردهم آمده‌ایم تا همانطور که در دو قرن شاهد آن بوده‌ایم، قدرت را به طور مسالمت‌آمیز انتقال دهیم. ما به سبک منحصر به فرد آمریکایی، بی‌قرارانه، جسورانه، و خوش‌بینانه به آینده می‌نگریم و کشوری را خواهیم ساخت که می‌توانیم باشیم و باید باشیم.

من از رئیس جمهوری‌های پیشین از هر دو حزب که امروز در اینجا حضور دارند تشکر می‌کنم. من از صمیم قلب از آنها متشکرم. (کف زدن حضار) من به تاب‌آوری قانون اساسی و قدرت کشورمان یقین دارم، مانند پرزیدنت کارتر که دیشب با او صحبت کردم، ولی نمی‌توانست امروز در کنار ما باشد. ما برای یک عمر خدمت به او درود می‌فرستیم.

من همان سوگند مقدسی را یاد کردم که این میهن‌پرستان پیش از من یاد کردند. سوگندی که برای نخستین بار توسط جورج واشنگتن یاد شد. ولی داستان آمریکا به تنهایی به دست یک نفر یا چندی از ما شکل نمی‌گیرد، بلکه توسط همه ما، ما مردمی که به دنبال ایجاد یک اتحاد کامل‌تر هستیم. کشور ما کشور بزرگی است. ما مردمان خوبی هستیم. برای قرن‌ها از پستی و بلندی‌ها، جنگ و صلح گذر کرده و به اینجا رسیده‌ایم، ولی هنوز راه درازی پیش رو داریم.

ما با سرعت و ضرورت اقدام خواهیم کرد، زیرا در این زمستان پرخطر و شرایط خارق‌العاده کارهای زیادی برای انجام پیش رو داریم. اصلاحات باید صورت گیرند. باید ترمیم کرد، بهبود بخشید، ساخت و پیش برد. کمتر افرادی در تاریخ کشورمان تا این اندازه به چالش کشیده شده‌اند یا با چنین وضعیت دشواری که اکنون با آن مواجه هستیم روبرو بوده‌اند.

ویروسی که در هر قرن یک بار بی‌صدا شیوع پیدا کرده و کشور را فراگرفته است، و بیش از جنگ جهانی دوم موجب از دست رفتن جان آمریکایی‌ها شده است. میلیون‌ها نفر شغل خود را از دست داده‌اند، صدها هزار کسب و کار تعطیل شده‌اند، فریاد برای عدالت نژادی با تاریخچه‌ای ۴۰۰ ساله ما را تکان داده است. رویای عدالت برای همه بیش از این به تعویق نخواهد افتاد.(کف زدن حضار)

فریاد زمین نیز برای بقا بلند شده است. فریادی که نمی‌تواند بیش از این ناامیدانه‌تر یا واضح‌تر باشد. و اکنون ما باید با ظهور افراط‌گرایی سیاسی، برترپنداری نژاد سفید، و تروریسم خانگی مقابله کنیم و قطعاً آن را شکست خواهیم داد.(کف زدن حضار)

برای غلبه بر این چالش‌ها، التیام روح آمریکا و تضمین آینده کشور، گفتار به تنهایی کافی نیست. این مستلزم نامحسوس‌ترین ویژگی یک دموکراسی است: وحدت. در اول ژانویه سال ۱۸۶۳، آبراهام لینکلن اعلامیه آزادی بردگان را به امضاء رساند. وقتی قلم روی کاغذ گذاشت، او گفت: “اگر روزی نام من در تاریخ ثبت شود، به خاطر این سند خواهد بود و تمام روح من در آن گنجانیده شده است.”

“تمام روح من در آن گنجانیده شده است.” امروز، در این ماه ژانویه تمام روح من در این امر گنجانیده شده است: گردهم آوردن آمریکا، متحد کردن مردم. و من از همه آمریکایی‌ها می‌خواهم در این تلاش به من بپیوندند.(کف زدن حضار)

متحد شدن برای مبارزه با دشمنانی که پیش رو داریم، خشم، کینه و نفرت، افراط‌گرایی، بی‌قانونی، خشونت، بیماری، بیکاری و ناامیدی. با اتحاد می‌توانیم کارهای بزرگ و مهمی را به انجام برسانیم.

ما می‌توانیم اشتباهات را رفع کنیم. می‌توانیم برای مردم شغل‌های مناسب ایجاد کنیم. می‌توانیم فضای امنی در مدارس برای فرزندانمان ایجاد کنیم. می‌توانیم بر این ویروس مرگبار غلبه کنیم. می‌توانیم پاداش و دستمزد مناسب برای کار تعیین کنیم و طبقه متوسط را دوباره بسازیم و مراقبت‌های بهداشتی را برای همگان تضمین کنیم. می‌توانیم به عدالت نژادی تحقق بخشیم و آمریکا را باری دیگر به یک نیروی پیشتاز و مثبت در جهان تبدیل کنیم.

می‌دانم که صحبت از وحدت این روزها برای برخی‌ها یک خیال احمقانه به نظر می‌رسد. می‌دانم نیروهایی که بین ما تفرقه ایجاد کرده‌اند عمیق و واقعی هستند. ولی همچنین می‌دانم که این چیز جدیدی نیست. تاریخ ما یک مبارزه مداوم بین این آرمان آمریکایی که همه ما برابر آفریده شده‌ایم، و واقعیت تلخ و زشت نژادپرستی، بوم گرایی، ترس، و تنفر از دیگران بوده است که از مدت‌ها پیش ما را از یکدیگر پاشیده است.

این یک نبرد دائمی است، و پیروزی هرگز مطمئن نیست. در جنگ داخلی، رکود بزرگ، جنگ جهانی، حملات یازده سپتامبر، در طول همه سختی‌ها، فداکاری‌ها، و ناکامی‌ها فرشتگان ما همیشه پیروز بوده‌اند. در هر یک از این لحظات، تعداد کافی از ما دست به دست هم دادیم تا با هم پیش رویم، و اکنون هم می‌توانیم این کار را انجام دهیم.

تاریخ، ایمان، و خرد راه وحدت را به ما نشان می‌دهند. ما می‌توانیم به یکدیگر نه به عنوان رقیب، بلکه به عنوان همسایه نگاه کنیم. می‌توانیم با یکدیگر با احترام و کرامت رفتار کنیم. می‌توانیم به یکدیگر بپیوندیم، فریادها را متوقف کنیم، و تنش‌ها را کاهش دهیم. زیرا بدون وحدت صلح وجود نخواهد داشت، و فقط تلخی و خشم باقی می‌ماند. پیشرفت وجود نخواهد داشت، و فقط خشم طاقت‌فرسا باقی می‌ماند. ملتی وجود نخواهد داشت، فقط جامعه‌ای دچار هرج و مرج باقی می‌ماند.

این لحظه تاریخی برای پرداختن به بحران و چالش است، و وحدت مسیر پیش روی ما است. و ما باید به عنوان ایالات متحده آمریکا به آن بپردازیم. اگر این کار را انجام دهیم، به شما قول می‌دهم شکست نخواهیم خورد. ما در آمریکا وقتی با همکاری با یکدیگر کاری را انجام داده‌ایم، هرگز شکست نخورده‌ایم.

بنابراین امروز، در این لحظه، در این مکان، بیایید همه از نو شروع کنیم. بیایید به یکدیگر گوش فرادهیم. بیایید یکدیگر را با چشم نو ببینیم. به یکدیگر احترام بگذاریم. سیاست نباید به منزله آتش خشمگینی باشد که همه چیز را در مسیر خود نابود می‌کند. هر اختلاف نظری نباید به جنگ بیانجامد. ما باید فرهنگی را که در آن واقعیت‌ها دستکاری و یا حتی ساخته می‌شوند، رد کنیم. (کف زدن حضار)

هموطنان من، ما باید متفاوت باشیم. ما باید بهتر از این باشیم، و من معتقدم که آمریکا خیلی بهتر از این است. به اطرف خود نگاه کنید. ما زیر سایه گنبد ساختمان کاپیتول ایستاده‌ایم که همانطور که قبلاً ذکر شد، ساخت آن در طول جنگ داخلی تکمیل شد، زمانی که اتحاد کشور به‌راستی مطرح بود. با این‌حال، ما تاب آوردیم و پیروز شدیم.

ما روبروی نشنال‌مال ایستاده‌ایم، جایی‌که دکتر کینگ سخنرانی رویای خود را ایراد کرد. ما جایی ایستاده‌ایم که ۱۰۸ سال پیش در یک مراسم تحلیف دیگر هزاران معترض سعی کردند مانع زنان شجاعی شوند که برای کسب حق رأی خود راهپیمایی می‌کردند. و امروز، ما شاهد سوگند خوردن نخستین زن در تاریخ آمریکا در سمت معاون رئیس جمهوری هستیم- کامالا هریس.

به من نگویید تغییر امکان‌پذیر نیست! (کف زدن حضار)

ما در این سوی پوتوماک و گورستان ملی آرلینگتون ایستاده‌ایم، جایی که قهرمانان از جان گذشته در آرامش ابدی به خاک سپرده شده‌اند. ما در مکانی ایستاده‌ایم، جایی که چند روز پیش گروهی آشوبگر گمان کردند که با استفاده از خشونت می‌توانند خواست مردم را خاموش کنند، روند دموکراسی را متوقف کنند، و ما را از این مکان مقدس بیرون کنند. این اتفاق نیفتاد. این اتفاق هرگز نخواهد افتاد. نه امروز. نه فردا. و نه هرگز. (کف زدن حضار)

از همه کسانی که از کارزار انتخاباتی ما حمایت کردند، از اعتماد شما سپاسگزار و در برابر شما فروتن هستم. به همه کسانی که به ما رأی ندادند، اجازه دهید بگویم: به حرف‌های من گوش دهید. من و قلبم را بسنجید.

اگر هنوز با من مخالف هستید، باشد. دموکراسی همین است. حق مخالفت مسالمت‌آمیز مطابق اصول و مبانی جمهوری ما بزرگترین نقطه قوت این کشور است. با این‌حال به وضوح می‌گویم، اختلاف نظر نباید منجر به نفاق و ازهم گسیختگی گردد. من به شما وعده می‌دهم که رئیس جمهوری همه آمریکایی‌ها خواهم بود.(کف زدن حضار) من به شما قول می‌دهم که برای آنهایی که به من رأی ندادند به همان اندازه تلاش خواهم کرد که برای رأی دهندگان خودم تلاش می‌کنم. (کف زدن حضار)

چندین قرن پیش، سنت آگوستین که در کلیسای من مقدس است چنین نوشت، کثرت‌گرایی در مقصود مشترک عشق مردم تعریف می‌شود. مقصود مشترک عشق آنها. چه چیزی به عنوان آمریکایی ما را تعریف می‌کند؟

پاسخ این است: فرصت، امنیت، آزادی، کرامت، عزت و احترام و بله حقیقت. (کف زدن حضار) هفته‌ها و ماه‌های اخیر درس دردناکی به ما آموختند. در یک طرف حقیقت است و در طرف دیگر دروغ. دروغ‌هایی که برای قدرت و منفعت گفته می‌شوند.

هر یک از ما به عنوان شهروند، آمریکایی، و به خصوص رهبرانی که به احترام به قانون اساسی و حفاظت از کشورمان متعهد شده‌اند وظیفه داریم از حقیقت دفاع کنیم و از دروغ‌ها پرده برداریم.(کف زدن حضار)

من متوجه هستم که بسیاری از هموطنان من با ترس و وحشت به آینده می‌نگرند. درک می‌کنم که نگران از دست دادن شغل خود هستند. می‌دانم مانند پدرم، شب‌ها در رختخواب دراز می‌کشند و به سقف خیره می‌شوند و نمی‌دانند که آیا خواهند توانست بیمه سلامتی خود را نگه دارند، یا وام خانه‌شان را پرداخت کنند. آنها به خانواده‌شان فکر می‌کنند و نگران آینده هستند. باور کنید، درک‌تان می‌کنم.

اما خود را در انزوا قرار دادن، پیوستن به جناح‌های مخالف، بی‌اعتمادی به کسانی که ظاهر متفاوتی دارند و یا پیرو آیین دیگری هستند و یا اخبار خود را از منابع خبری متفاوتی دریافت می‌کنند، راه حل نیست. ما باید به این جنگ غیرمدنی پایان دهیم؛ جنگی که بین جمهوریخواهان و دموکرات‌ها؛ روستاها و شهرها؛ محافظه‌کاران و لیبرال‌ها شکاف ایجاد کرده است. اگر قلب‌هایمان را باز کنیم به این جنگ پایان خواهیم داد. 

اگر کمی بردباری و فروتنی از خود نشان دهیم، و اگر خود را جای دیگری بگذاریم – به قول مادرم، خودت را یک لحظه جای آنها بگذار. چرا که زندگی چنین است: هیچوقت نمی‌دانید سرنوشت برای شما چه رقم خواهد زد. روزهایی خواهند بود که نیاز به دست یاری خواهید داشت. روزهایی خواهند بود که شما دست یاری به دیگری خواهید داد. زندگی همین است. ما به یکدیگر محتاجیم.

اگر این‌چنین عمل کنیم، کشور ما قوی‌تر، مرفه‌تر، و برای آینده آماده‌تر خواهد بود. هنوز هم می‌توانیم با هم اختلاف‌نظر داشته باشیم. هموطنان من، ما برای انجام کارهای پیش رو به یکدیگر نیاز خواهیم داشت. ما برای گذر از این زمستان تاریک به تمام توان خود نیاز داریم. ما احتمالاً به سخت‌ترین و مرگبارترین مرحله همه‌گیری این ویروس نزدیک می‌شویم.

ما باید سیاست را کنار بگذاریم و سرانجام به عنوان یک ملت، یک کشور با این همه‌گیری روبرو شویم. من به شما قول می‌دهم. همانطور که در کتاب مقدس آمده است: “شامگاه گریه نزیل می‌شود. صبحگاهان رخ می‌نماید.” ما این سختی را با هم پشت سر خواهیم گذاشت. با هم. همه همکاران من در مجلس نمایندگان و سنا، همه ما متوجه هستیم که امروز همه چشم‌ها در جهان به ما دوخته شده است. پیام من به کسانی که فراتر از مرزهای ما هستند این است.

آمریکا به آزمون گذاشته شد، و در نتیجه قوی‌تر از گذشته شدیم. ما ائتلاف‌های خود را در جهان اصلاح خواهیم کرد و باری دیگر در صحنه جهانی به تعامل خواهیم پرداخت. نه برای پرداختن به چالش‌های دیروز، بلکه برای پرداختن به چالش‌های امروز و فردا.(کف زدن حضار)

ما صرفاً نه با به نمایش گذاشتن قدرت خود، بلکه با الگوی رفتاری‌مان رهبری خواهیم کرد.(کف زدن حضار) ما یک شریک قدرتمند و قابل اعتماد برای صلح، پیشرفت و امنیت خواهیم بود.

همه شما می‌دانید که رخدادهای زیادی را پشت سر گذاشته‌ایم. در اولین اقدام خود به عنوان رئیس جمهوری از شما می‌خواهم برای دعا برای همه آنهایی که در سال گذشته جان خود را در اثر همه گیری ویروس از دست دادند، آن ۴۰۰ هزار نفر آمریکایی- مادر، پدر، همسر، پسر، دختر، دوست، همسایه و همکار به من بپیوندید. ما با تبدیل شدن به مردم و کشوری که می‌توانیم و باید باشیم، یاد آنها را گرامی خواهیم داشت.

بیایید برای همه آنهایی که جان خود را از دست دادند، بازماندگان و کشورمان چند لحظه سکوت کرده و دعا کنیم.

[چند لحظه سکوت]

آمین. این زمان آزمایش است. دموکراسی و حقیقت مورد حمله قرار گرفته‌اند. شیوع یک ویروس غیر قابل کنترل، نابرابری فزاینده، نژاد پرستی سیستمیک، بحران تغییرات اقلیمی، نقش آمریکا در جهان. هر یک از این موضوعات به تنهایی چالش بزرگی است. ولی واقعیت این است که ما یکباره با همه این چالش‌ها مواجه هستیم، و مسئولیت سنگین و بی‌سابقه‌ای را بر عهده داریم. و اکنون به آزمایش گذاشته می‌شویم.

آیا همه با هم از عهده این مسئولیت بر خواهیم آمد؟ زمان، زمان جسارت است چرا که کارهای زیادی برای انجام پیش رو داریم. من به شما وعده می‌دهم که مسلماً عملکرد همه ما در حل این بحران‌های فاجعه‌بار در عصر خود مورد قضاوت قرار خواهد گرفت. پرسش این است که آیا ما از عهده این مسئولیت عظیم بر خواهیم آمد یا خیر. آیا به این فصل نادر و دشوار چیره خواهیم شد یا خیر؟

آیا به تعهدات خود عمل کرده و دنیای جدید و بهتری را به فرزندانمان منتقل خواهیم کرد؟ من معتقدم که باید این کار را انجام دهیم. مطمئن هستم که شما هم همینطور. و معتقدم که این کار را خواهیم کرد و با این کار فصل بعدی تاریخ ایالات متحده آمریکا را خواهیم نوشت. داستان آمریکا، داستانی که شبیه ترانه‌ای است که برای من پرمفهوم است و “سرود آمریکا” نام دارد. 

بخش مورد علاقه من در این شعر این است: “چندین قرن تلاش و دعا ما را به اینجا رسانده، میراث ما چه خواهد بود؟ فرزندان ما چه خواهند گفت؟ به من بگو کی زندگی‌ام به پایان خواهد رسید. آمریکا. آمریکا. من بهترین‌هایم را به تو هدیه کردم.” بیایید ما هم تلاش‌ها و دعاهایمان را به داستان کشورمان بیافزاییم.

بدین ترتیب، وقتی زندگی‌مان به پایان می‌رسد، فرزندان و نوه‌هایمان خواهند گفت که ما نهایت تلاش و وظیفه‌مان را انجام دادیم، و سرزمین زخمی را التیام بخشیدیم. هموطنان، من سخنانم را همانگونه که آغاز کردم به پایان می‌رسانم، با سوگند مقدس در برابر پروردگار و همه شما. من عهد می‌کنم همیشه واقعیت را به شما بگویم. من از قانون اساسی، از دموکراسی‌مان، و از آمریکا دفاع خواهم کرد.

من نهایت تلاشم را برای شما، همه شما انجام خواهم داد. من در خدمت شما خواهم بود. من به قدرت و ناراحتی‌های شخصی فکر نخواهم کرد، بلکه امکانات و نفع عموم را در نظر خواهم داشت. با هم، داستان آمریکا را مبنی بر امید به جای ترس، وحدت به جای نفاق، و نور به جای تاریکی خواهیم نوشت. داستانی که از بزرگواری و کرامت، عشق و التیام، عظمت و خوبی خواهد گفت. 

باشد که این داستان راهنمای ما باشد، به ما الهام بخشد، و داستانی باشد که به نسل‌های آینده خواهد گفت که ما به فراخوان تاریخ پاسخ دادیم و به تعهد خود عمل کردیم. که دموکراسی و امید، حقیقت و عدالت به پاس ما از بین نرفتند، بلکه رونق گرفتند. که آمریکا آزادی را در داخل کشور تضمین نمود و باری دیگر به چراغ امید برای جهانیان تبدیل شد. این میراثی است که ما به پیشینیان، یکدیگر، و نسل‌های آینده مدیون هستیم. 

ما با هدف و عزم راسخ، ایمانی پایدار، و با جان و دل به یکدیگر و کشوری که با تمام قلب دوست داریم به وظایفی که پیش رو داریم می‌پردازیم. خداوند آمریکا را در پناه خود نگه دارد و از سربازان ما محافظت کند. سپاسگزارم، آمریکا.

پایان
۱۲:۱۳ بعدازظهر به وقت شرق آمریکا

ایران امروز

دیدگاه شما؟

Your email address will not be published.