دریافت نسخهی پیدیاف وضعیت تاریخی معاصر را چهگونه باید خواند؟ این همه اعوجاج در حیات امروز ما از کجا برخاسته است؟ گفتمانِ غالب عمدتاً حول مفاهیم «سنت» و «مدرنیته» و معلق بودن ما در میان این دو وضعیت صورتبندی مفهومی شده است. گفته میشود مواجههی ما با امر مدرن، با شتابی فزاینده نوعی «تعلیق» مدام در حیات ما ایجاد کرده […]
» ادامه
مقدمه و طرح مسئله: بحران ترمینولوژی و تلاطم هویت در ساختار سیاسی ایرانمسئله تکثر زبانی، فرهنگی، تاریخی و منطقهای در ایران، همواره یکی از بنیادینترین، مناقشهبرانگیزترین و حساسترین مباحث در حوزههای جامعهشناسی سیاسی، حقوق بینالملل و تاریخ معاصر بوده است. جغرافیا و بافت انسانی ایران به مثابه یک موزاییک پیچیده، فرآیند دولت-ملتسازی مدرن را از اوایل قرن بیستم میلادی (دوران […]
» ادامه
بخش یکم – الگوی عراق پس از جنگ خلیج فارس پیش فرض نخست این نوشته با اتکا به نتیجه همه مطالعات دانشگاهی و پژوهشی تا به امروز، این است که تا به حال هیچ حکومتی با قطع سرِ رهبری (decapitation attacks) و بمباران هوایی سرنگون نشده است[1]. مرگ یا ناتوان شدن یک رهبر دشمن اغلب به تغییر مطلوب در سیاست یا […]
» ادامه
نامه به دکتر سعید مدنی: از «زن، زندگی، آزادی» تا «هر کی بیاد از اینا بهتره» چگونه میشود از منظر جامعهشناسی سیاسی این خیزش را ارزیابی کرد؟ آیا این یک «انقلاب ملی» است یا یک «کودتا با همدستی قدرتهای خارجی»؟ و اگر هیچ کدام، پس چیست؟ از دیدگاه من خیزش دیماه نه یک انقلاب بلکه علامت راهی در یک «مسیر انقلابی» میباشد، علامتی که نشان […]
» ادامه
مقدمه: از بحران سیاسی به بحران هنجاری تحولات سیاسی سالهای اخیر در ایران را نمیتوان صرفاً در چارچوب چرخهای تکرارشونده از «اعتراض-سرکوب» تحلیل کرد. آنچه در خیزش اخیر رخ داد — و بهویژه نحوهی پاسخ حکومت به آن — نشاندهندهی ورود نظم سیاسی جمهوری اسلامی به مرحلهای کیفی و متفاوت است. در این مرحله، بحران مشروعیت از سطح کارکردی و […]
» ادامه
نسخهی پیدیاف دریافت بحران دقیقاً در این واقعیت نهفته است که کهنه در حال مرگ است و نو هنوز نمیتواند زاده شود؛ در این دورهی فترت، انواع گوناگون نشانههای بیمارگونه و بحران پدیدار میشوند. آنتونیو گرامشی اول صدا میشنوی؛ گوینده را نمیبینی، چهره پیدا نیست، فقط صدا. صدایی که انگار از تهِ چاهی تاریک بالا میآید و در فضای شلوغ […]
» ادامه
چهلوپنج تز دربارهٔ دوام و چشماندازهای تغییر در جمهوری اسلامی ایران ۱. رژیمهای انقلابی از منظر ساختاری عموماً از دوام بیشتری نسبت به دیگر اشکال اقتدارگرایی برخوردارند؛ پدیدهای که میتوان آن را در چارچوب روابط علّی میان تمرکز قدرت، ظرفیتهای نهادیِ برآمده از انقلاب و پویاییهای اجتماعیِ پس از آن تبیین کرد.پژوهشهای تطبیقی بهویژه در آثار استیون لویتسکی و لوکان […]
» ادامه
در پستهای پیشین درباره زمینه، جغرافیای اولیه و گسترش این موج اعتراضی نوشتم. این جستار تمرکز خود را به پرسشی متفاوت اما اضطراری که پس از این قتل عام به وجود آمده، معطوف میکند: پرسش از استراتژی ـ این که قدرت در چنین لحظاتی چگونه جا به جا میشود؟ چه مسیرهایی پیشنهاد شده و چه جایگزینهایی ممکن است وجود داشته […]
» ادامه
در این یادداشت نخست از هنجارهای جمهوریخواهی در برداشتی رادیکال از این عنوان سخن میرود. پرسیده میشود در حالی که هنجار جمهوریت، خودفرمانی مردمی است، چرا به آن نمیگروند همهی آن کسانی که تجربهی تبعیض و سرکوب را دارند. این پرسش راهگشای بحثی فشرده میشود دربارهی فضای سیاسی کنونی و فروافتادگی طبقاتی در ایران. در پایان پرسیده میشود که در […]
» ادامه
بحران سیاسی، اجتماعی، انسانی اخیر؛ نگاهی از پنجره فلسفه تاریخ امروزه در کشور ما هر فرد بهرهمند از احساس انسانی بهناچار عمیقاً در تأثر و تأسف و خشم و ناامیدی و تحیر و ناباروری غوطهور است. رخداد و کشتار اخیر با هر زبان که توجیه شود، حتی ذرهای در لایه رویی این حالت نیز نفوذ و تأثیر اعمال نمیکند و […]
» ادامه