نامهای کوتاه اما پر معنا!
نامه چند سطری اسماعیل بخشی که پژواک آن از رسانههای اجتماعی تا صحن مجلس اسلامی طنین افکنده، هم آیینه و هم آیینه دار ایران امروز است. این فعال کارگری که تا سر حد مرگ شکنجه شده در نامه کوتاه خود نه تنها با زبانی مستدل و محکم و اعتماد بنفسی مثال زدنی به افشای شکنجههای جسمی و روحی زندانبانان رژیم پرداخته بلکه وزیر اطلاعات حکومت را به چالش طلبیده و او را برای پاسخگویی به مناظره تلویزیونی دعوت کرده است.
آنچه که نامه بسیار کوتاه این کارگر نیشکر هفت تپه را یکسره متمایز میکند، خودآگاهی و روش اثباتی نویسنده جوان آنست. جوان کارگر شکنجه شده اما خود یافته و خود ساخته این سطور با قامتی برافراشته سینه به سینه وزیری که نماد «ترور و وحشت» حکومت است، میایستد و بدون پرخاشگری و با کمال آرامش و متانت، همه اقتدار و برج و باروی روحانیون حاکم را در زیر پای استوار جنبش کارگری و مردمی ایران خرد و خاکستر میکند. این نامه، مهمترین ابزار حکومت اسلامی را که ترس از زندان و شکنجه و انواع تبعیضهاست، از کار میاندازد و اقتدار حکومت در ذهن جامعه را هیچ میانگارد.
در پشت سطور ادبیات اسماعیل بخشی برتری معنوی جنبش کارگری پردامنه کشور بر حکومتگران را به روشنی میتوان بازیافت. ادبیات صاف و ساده اما زلال و پیروزمند این نامه کوتاه، ژرفش آگاهی و هویتیابی مستقل و مطالبه گر جنبش کارگری ایران را به نحو درخشانی جلوهگر میکند. این نامه کوتاه همچون تیری است که از کمان آرش بر سینه پر ادعا اما فرتوت اسلام سیاسی حکومت گران فرود میآید. هر چه بر قد و قامت آگاهی و خود یابی مردم افزدوه میشود، از قد و قامت فرسوده و نا توان حکومت بیشتر فرو میریزد.
بیتردید بزرگترین «دستاورد» ۴۰ ساله جمهوری اسلامی، فروریزی توهم جهل و ترس در ذهنیت اجتماعی مردم است. نامه اسماعیل بخشی بازتاب وجدان اجتماعی جدید جامعه ایران و بی تردیدی جنبش مردمی و کارگری ایران در به چالش کشیدن و زیر پرسش بردن بوروکراسی حکومت دینی است. این نامه نشان میدهد که جنبش اجتماعی جدید ایران گرچه میتواند به دلایل طبیعی جذر و مد داشته باشد، اما سرکوب شدنی نیست و فروکش نمیکند. با این ذهنیت خودآگاه و شعور اجتماعی مردم، ایران چه نیازی به حکومت ولایت فقیهی یا سلطنتی دارند؟
****************
مقالات دیگر از این نویسنده
- خروجی انتخابات: خواست ملی تغییر
- ترور قاسم سلیمانی؛ هدیهی ترامپ به خامنهای
- اثرات ماندگار جنبش اعتراضی آبانماه در سقوط و صعود رهبران سیاسی
- دو حرف ساده
- نخستین و ژرفترین ملت سکولار خاورمیانه!
- پدران و پسران
- تکستارهای در ۴۰ سال آسمان تاریک حکومت دینی
- نامهای کوتاه اما پر معنا!
- «لحظه ۲۲»
- امیرانتظام وجدان آگاه یک ملت
- جام زهر تنها جایگزین برجام
- فرمانروایی اشباح
- گفتگوی ملی برای تحول ساختاری
- دختران خیابان انقلاب
- عروج یکسان استالین و خامنهای به قدرت
- ژرفش بحران اعتماد عمومی به حکومت
- یک پرانتز در تاریخ
- برچسب «ضد شوروی»
- اینک انسان!
- در سراشیب زوال «جمهوریت»
- راز تداوم سوگواری حسینی در میان ایرانیان
- واپسین ناگفته دکتر ابراهیم یزدی
- معمای کابینه روحانی
- فخرفروشی ایرانی
- سردار سلیمانی! عمله استبداد نشوید!
- “آتش به اختیار” به چه معناست؟
- دو دهه دگرگونسازی تدریجی
- ۲۹ اردیبهشت بزنگاه
- طلسم اقتدار سیاسی
- اقلیتهای قومی ایران: گفتوگو یا «قهر»؟
- چالشگری احمدینژاد
- از «مدرسه ناموس» تا «ازدواج سفید»
- آیا “آشتی ملی” شانسی در ایران دارد؟
- رفسنجانی سیاستورزی هوشمند و فرصتساز اما ناکام
- فیدل کاسترو و چپهای ایران
- آیت الله خامنه ای به دنبال چیست؟
- راه برونرفت دولت روحانی از محاصره کامل بیت رهبری
- در حاشیه نامه مهدی کروبی: پتکی بههنگام بر بتی لرزان
- انزوای “رهبر” و زوال ولایت فقیه
- یک پیروزی استثنایی
- زئوس و پرومته در یونان امروز
- توافق هستهای در دقیقه نود به چه معناست؟
- نمادی از مدرنیته ایرانی: به یاد محمد علی سپانلو
- بزرگداشت سومین سالگرد حصر رهبران جنبش سبز
- سیر اندیشه تجددخواهی و آزادی در ایران
- رای خاتمی
- ايرج اسکندری، همچون سیاست ورزی مدرن
- تصویر یک جارختی بر دیوار