درآستانه صلحی دیر اشنا یا سرابی زود پا

توافق روسیه و امریکا بر سر نابودسازی سلاح های شیمیایی سوریه می تواند واقعه ای تاریخی باشد و به مردمی که بیش از شش میلیونَ دربدر دارند فرصت دهد دوباره به بعضی حداقل ها دست یابند. لااقل اینکه وضعشان از انچه هست خرابتر نشود . اما این جنبه از واقعیت جنبه ظاهری اهمیت ان بود . این جنگ بخشی از جنگ تعیین قدرت در خاور میانه است.

اهمیت تاریخی این توافق در جنبه ژیؤپولتیک آن است. امریکا بطور ضمنی قبول می کند که زنجیره بیروت – دمشق- بغداد- تهران ماندنی است.این امتیاز بسیار بزرگی است که به تهران داده شده و بدون شک امتیازات متقابلی از تهران خواسته خواهد شد. به نظر می رسد که تهران و واشنگتن در زمینه القاعده با یکدیگر به توافق هایی دست یابند. علاوه بر این امریکا نقش ایران در کمک در سرکوب القاعده را به نفع خود می داند .

هم اکنون افغانستان و تحولات ۲۰۱۴ (خروج نیروهای نظامی امریکا از این کشور) نگرانی های شدیدی در محافل امریکایی بوجودآورده است . نقش ایران و کمک ایران به مبارزه با القاعده بدون تردید می تواند بسیار موثر باشد .

هم سوریه و هم افغانستان و بطور کلی مسئله مبارزه با تروریسم افراطی گرای اسلامی یکی از زمینه های منافع مشترک ایران وامریکا است. در این شرایط برای نخستین بار احتمال توافق ماندنی برسر مسایل هسته ای بوجود آمده است . این فرصت نباید نادیده گرفته شود.

انتخابات اخیر ریاست جمهوری در ایران وروی کار امدن حسن روحانی به شرایط پیش گفته کمک کرده اند تا برای اولین بار فضایی پدید اید که ایران و امریکا بتوانند به صلحی نسبتا پایدار دست یابند.اگر طرفین دندان گردی نکنند می توانیم انتظار سال های آرام تر و کم تشنج تری در روابط ایران و امریکا داشته باشیم .