آقایان خاتمی، موسوی و کروبی! روز مباداتری نداریم!
دیروز خامنهای با اعتماد به نفس عجیب و مشکوکی اعلام کرد که جنگی در نمیگیرد و مذاکره هم بیمذاکره! همزمان آمریکاییها با شتاب به سمت وضعیت قرمز در منطقه پیش میتازند. ترامپ اعلام کرده که اگر لازم باشد، ۱۲۰ هزار نفر و بیشتر از آن را به منطقه گسیل خواهد کرد. نیروهای آمریکایی در عراق به آماده باش کامل در آمدهاند. کاهش پرسنل سفارتخانه و کنسولگریهای امریکا در عراق آغاز شده و برخی از کشورهای اروپایی هم به اقدام آمریکا تاسی جستهاند.
این اظهار اطمینان قاطع خامنهای که جنگی در نمیگیرد، علیرغم وجود انبوهی از فاکتها، از کجا بر میخیزد؟ آیا روسها او را مطمین کردهاند؟ اگر چنین است، سخنان امروز پوتین را که جز برداشتن دست از پشت خامنهای معنی دیگری نداشت، چگونه باید تعبیر کرد؟
پیش از حمله صدام به کویت، یکی از مقامات بلند پایه آمریکا، گرا داده بود که آمریکا برای نجات کویت مداخله نظامی نخواهد کرد. در آن زمان بسیاری از مفسران بر این نظر بودند که این سخنان بخشی از تلهای بود که برای صدام گذاشته بودند تا در او اعتماد به نفس کاذبی را پدید آورند و او را به تصمیمی برسانند که به نابودی حکومتش و ویرانی عراق منجر شد. آیا خامنهای در تله اطلاعاتی مشابهی نیفتاده است و حرفهای پوتین را نباید هشداری در این رابطه تلقی کرد؟ هر چه هست، این اعتماد به نفس کاذب خامنهای، به شعار ایران برباد ده «مذاکره، بیمذاکره» منجر شده است.
ترامپ و خامنهای منطقه را به آستانه آغاز یک جنگ مرگبار سوق دادهاند. بر خلاف شعارهای سرداران نادان سپاه، اگر جنگی در بگیرد، ارتش نخواهد جنگید و سپاه هم بدتر از ارتش رضا شاه، از هم خواهد پاشید. دلیل این مدعا بسیار روشن و ساده است. ۸۰ درصد مردم به روایت خود حکومت، از شیوه اداره مملکت و سیاستهای خامنهای و اعوان و انصار او ناراضی هستند و بخش بزرگی از این ناراضیان، دفاع از جمهوری اسلامی را دفاع از میهن نمیدانند و بخش قابل ملاحظهای از این گروه هم دچار چنان نفرتی از حکومت فقها شدهاند که هر وضعیتی را بهتر از اوضاع امروز خود تصور میکنند. به باور من، مشاورین ترامپ از این حقیقت آگاهند و با پرهیز از حمله به تاسیسات زیر بنایی، در خدمت عوامفریبی خامنهای قرار نخواهند گرفت. آنها سپاه را هدف گرفتهاند و استراتژی نظامی خود را بر این پایه طراحی خواهند کرد که سپاه را متلاشی کنند. سرداران برای نجات خود، از مردم ایران دیوار گوشتی خواهند ساخت و در صورت تداوم جنگ و خالی شدن پادگانها، هرج و مرج و ویرانی عظیمی در انتظار ایران خواهد بود.
حتی اگر همه این چشمانداز، خیالبافانه جلوه کند، همین وضعیت انفجارآمیز منطقه که هر آن میتواند آتشی در آن شعلهور شود، کافی است تا بپذیریم شعار احمقانه «مذاکره نمیکنیم» خیانتی بزرگتر از همه خیانتهائی است که تا کنون نظام ولایت فقیه در حق ایران و ایرانی روا داشته است.
رییس دولت در سخنان اخیرش به روشنی گفته که دولت او کارهای نیست و از کلید زنگ زده او نباید امید تدبیری داشت.
مردم خسته، فرسوده، عصبی، نومید و بیاعتمادند. در پدید آمدن این اوضاع نکبت بار همه مقصریم. اگر اصولگرایان و اقتدارگرایان مقصران اصلی هستند- که هستند- اپوزیسیون فرقهگرا و بیمار هم مقصر است و بیشتر از آن، اصلاحطلبانی مقصرند که امید کاذب آفریدند و با خیانت به امید، کمر به نابودی سرمایههای اجتماعی بستند.
آقای خاتمی! شما مقصرید! شما که با ندانم کاری دولت اصلاحات را به احمدینژاد تحویل دادید، شما که به «تکرار» وعده دادید و ما را به پای صندوقهای رای کشاندید، شما که همه این فجایع را میبینید و از ترس مرگ خودکشی کردهاید، شما مقصرید!
آقای کروبی! روز مبادا امروز است! چرا ساکتید؟ مگر ندیدید که تهدید به اعتصاب غذای شما چگونه کارساز بوده است؟ چرا علیه حاکم جایر خروج نمیکنید؟
مهندس موسوی عزیز! شما که با صداقت و ایستادگی، قلب صدها هزار جوان سبز را فتح کردید، چرا به سکوت تان پایان نمیدهید! فردا بسیار دیر است.
امروز که اتحادیه اروپا بطور آشکاری در مقابل افراطیون آمریکایی ایستاده و از ضرورت بقای برجام و مذاکره دفاع میکند، میتوان مذاکرات برجام ۲ را در فضایی مثبت آغاز کرد و به گونهای به نتیجه رساند که هیچ یک از طرفین دچار احساس شکست و خفت نشود. این فرصت طلایی نباید سوزانده شود. صدای مردم بشوید. مردم به فراخوان شما پاسخ مثبت خواهند داد.
شما سه بزرگوار تنها کسانی هستید که شاید بتوانید، امید و اعتماد را به جامعه باز گردانید. در دفاع از ضرورت فوری مذاکره قیام کنید و به رهبر بیکفایت نظام بفهمانید که اگر این جنگ ناعادلانه سر بگیرد، مردم در کنار او نخواهند ایستاد. این مردم نا امید و خاموش، خواهان صلح و آرامشاند. صدای ملت بشوید تا نامتان زمزمه نیمه شب مردم شود و به نیکی در خاطره ملی بماند.
****************
مقالات دیگر از این نویسنده
- نکاتی برای درنگ!
- گره ژئوپولیتیک یک انتقال قدرت: خارک و آینده بحران ایران
- ما و دوگانه طلایی رقیب
- ایران در حساسترین روزهای زندگی خود
- آتش نهفته در خاکستر گرم!
- دو مقاله در باره بیانیه جبهه اصلاحات
- نتایج جنگ ۱۲ روزه
- خامنهای، مانعی که باید حذف شود؟
- گونهشناسی محور مقاومت و پروژه اتمی!
- نگاهی به گذشته جمهوریخواهی، در خدمت آینده!
- ریسک به موقع یا خودکشی؟
- نظام در تله تاخیر مرگ پدر خوانده!
- ۲۵ فروردین و بعد از آن!
- بهاره هدایت و جاگیریهای مبهم!
- زن-زندگی-آزادی: فراسوسیال-دموکراسی!
- تاریخ و سیاست!
- افق چندان تیره نیست!
- خامنهای در تله!
- زن، زندگی، آزادی، در آستانه یک سالگی
- رفراندوم یا سفید و سیاه؟
- مادران، جنبش «زن- زندگی- آزادی» و خیز دوم!
- آسمان خاکستری و ابرهای تیره!
- جمهوری و فرصتی تازه!
- مینماید راه!
- رفراندم قانون اساسی، مجلس موسسان!
- مؤسسان و موسوی، هم استراتژی، هم تاکتیک!
- جای خالی میرحسین، جای پر مهندس موسوی!
- ملاحظاتی برای امروز و فردای خیزش زندگی!
- ملاحظاتی برای امروز و فردای خیزش زندگی!
- رهبر انتخابی!
- دورنمای تحقق عدالت اجتماعی در ایران
- میان مسجد و میخانه راهیست!
- زمان نیمه عمر!
- سیسمونیگیت و چند یادآوری
- صعود و سقوط پدر خوانده!
- مسأله همبستگی در ایران
- کلید در دستان شماست!
- فرصتی که از کف میرود!
- انتخابات ۱۴۰۰: چاره ای از سر ناچاری!
- جهان، طالبان و ما!
- انتخابات ۱۴۰۰ نقطه عطف!
- همه مخاطبان خامنهای!
- در بالا چه خبر است؟
- بازهم اجرای بیتنازل قاون اساسی!
- تاجزاده، شب تاریک و بیم موج!
- سعید محمد، رضا پهلوی، تاجزاده و فصلی تازه؟
- چماقسالاری و فرجام آن!
- انتخابات آزاد توافقی، تاسیس مجلس موسسان!
- چالش ایران و آمریکا، شانس های تازه!
- در روزهای سخت تهران: درود بر آمریکا!
- سوگسوانگ!
- جمهوری اجتماعی، توسعه پایدار!
- جهان پساکرونا، ایران و ناسیونالیسم ایرانی!
- چرا ۳۰ فروردین یک نقطه عطف است؟
- نوروز ۹۹، نقطه عطف!
- کرونا و جمهوری اجتماعی!
- دوم اسفند، امپراطور لخت و تابستان داغ!
- زنده باد جمهوری!
- چه خواهد شد؟
- خامنهای، اپوزیسیون و نبرد با زمان!
- موسوی و ارکستر سیاه!
- حتما راهی هست!
- لایه زیرین کوکتل پرانی!
- ساعت صفر یا آشوب؟
- گذار رقابتی، تعادل قوا و نقشه راه!
- گذار مشارکتی، حذفی یا رقابتی؟
- خاتمی، انتخابات و دستمالی مفاهیم
- نامه سرگشاده به مصطفی تاجزاده
- ایران، گروگان توهم نظامی سالاری!
- آقایان خاتمی، موسوی و کروبی! روز مباداتری نداریم!
- همگرایی؛ مبانی، شانس ها و تهدیدها!
- نجات کشور در گروی انتخابات آزاد!
- از مشروطه تا مشروطه!
- بحران سیاست در ایران و چشمانداز آن
- بولسونارو، ارتجاع سرخ و سیاه و بنبست مشروطه!
- اصلاحطلبان و ضرورت انقلاب در اصلاحات!
- نامه کروبی، هوشیاری یک روحانی اصلاحطلب!
- اصلاحپذیری، اصلاحناپذیری یا بنبست اصلاحات؟
- جمهوریخواهی، بیش از همیشه!
- بوی جنگ!
- برای نجات ایران!
- اصلاحطلبان در آزمون فیصلهبخش!
- کمسیون ملی انتخابات و جبهه نجات ملی!
- جبهه نجات ملی، ضرورتی درنگناپذیر!
- رفراندوم و انتخابات آزاد
- کدام راهکار؟
- رفراندم آری، رفراندم نه! مساله این نیست!
- انقلاب بهمن از نمای نزدیک!
- حاشیه ای بر پاسخ تاج زاده به نامه مخملباف!
- دموکرات ها و جنبش خیابانی مردم
- آقای خاتمی! میشنوید؟
- تباهی دین، فساد سیاست، کرختی اخلاق!
- بنبست روحانی، راه سلیمانی ما! راه سلیمانی آنها!
- چپ، همبستگی و ایران
- پات سوم!
- عدالت از دیروز تا فردا!
- به نام «چپ»، به کام «راست»!
- خطر از جای دوری نمیآید!
- تحریم هدفمند؛ کالبد شکافی یک فراخوان!
- آقای روحانی! با کدام برنامه؟
- انتخابات، سیاست و موجی که از راه میرسد!
- تحریم یا ابتذال؟
- به هر ایرانی یک بشکه نفت!
- خامنه ای و تصمیم دشوار!
- اپوزیسیون وآشتی ملی!
- آشتی ملی ۳-۱!
- آقای خاتمی! این آبرو را برای چه می خواهید؟
- نگاهی به رفسنجانی در پرتو نگاه به بهمن «دو بنه»
- نکاتی پیرامون انقلاب و اصقلاب بهمن!
- نکاتی پیرامون نوار آن جلسه سری و دردسر ساز!
- دو ماجرا و سه نتیجه!
- انتخابات خبرگان و بازی دو قطبی!
- به سردار سپاه!
- اسیدپاشی بر چهره سیاست خارجی!
- چالش های اقتصادی و انتخابات
- انتخابات و مجلس بیهوده خبرگان!
- نگاهی به انتخابات اسفند ماه، بایدها و نبایدها!
- روحانی و خامنه ای
- روحانی و پروژه ای که تمام شد!
- ییوند با آزادی (معرفی کتاب)
- جمهوری خواهان و بحران جانشینی
- خامنه ای، از شعار تا واقعیت!
- خاتمی و بحران جانشینی
- نگاهی به بیانیه و مبانی وحدت جمهوریخواهان
- اجرای بی تنازل قانون اساسی
- این برداشت را ایجاد نکنیم که باید خرابی عالمگیر شود تا مهدی موعود ظهور کند
- این برداشت را ایجاد نکنیم که باید خرابی عالمگیر شود تا مهدی موعود ظهور کند
- انتخابات، تداوم بن بست یا فرصتی تازه؟
- باز هم چه کنیم؟
- یادداشتی بر کتاب “یاد مانده ها” اثر دکتر ابراهیم محجوبی
- آقایان! از آن روز بترسید
- رفراندم!


